środa, 18 stycznia 2012

Szkolna fotografia

Dyplomowa klasa Szkoły Dramatyczno-Filmowej w Warszawie, 1930-31 r., archiwum domowe


"Powiadali, że twarz miałem filmową, za to reszta nadawała się do przestawiania semaforów bez drabiny. Mój wysoki wzrost sprawiał, że byłem zbyt charakterystyczny.
 –Trudno ci będzie- mawiano szyderczo -spojrzeć amantce w oczy.  Chyba, że będziesz przed nią wciąż klęczał.
Przez życie człowiek nasłucha się wiele przykrych, krzywdzących słów. Trzeba tylko zawsze pracować, aby nie dotknęły do „żywego”.
 Ale w filmie wzrost nie był aż tak istotny. Tyle lat później Humprey Bogart grał na koturnach i obcasach, żeby dodać sobie wzrostu.  Dlatego ja spełniłem swoje marzenie, zostając aktorem i nie żałuję.”

Janek
*

Minęły dziesiątki lat, a ja wciąż poszukuję osób z dyplomowej klasy Szkoły Dramatycznej w Warszawie, z rocznika ok. 1930-31. Osób ( zdjęcie u góry),  które studiowały razem z moim dziadkiem.
Kto z nich przeżył wojnę? Kto doczekał się starości? Czy jest taki, komu się powiodło? Kto zginął i gdzie, w zawierusze wojennej? Te pytania pozostają na razie bez odpowiedzi. 

Jeśli ktoś rozpozna osoby, choćby jedną,  na tym zdjęciu, lub zdjęciach poniżej, bardzo proszę o kontakt .

Przez chwilę myślałam, że profesor ze zdjęcia to Leon Schiller. Jednak to raczej niemożliwe.  W tych latach Schiller przebywał we Lwowie i nie mam żadnych wiadomości co do tego, żeby uczył w Warszawie.

Czy ktoś jest w stanie zidentyfikować podpisy z zaświadczenia? Czy ktoś może potwierdzić, że jeden z nich jest podpisem Stefana Jaracza?

Oryginały zdjęć są własnością mojego domowego archiwum. 

Scena przedstawienia dyplomowego, prawdopodobnie 1931 rok, archiwum domowe

Finał przedstawienia dyplomowego, archiwum domowe
Przedstawienie nieznane, zdjęcie szkolne

Zaświadczenie ZASP o prawie do występów w charakterze aktora  filmowo-dramatycznego.


24 komentarze:

  1. Cenne dziedzictwo, zdjęcie z czterema wskazującymi doskonałe :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo dowcipne, prawda?
      Musieli się znakomicie bawić.

      Usuń
  2. Dziadek na scenie, Mota na scenie, córka Moty na scenie .... coś w tym jest :)
    mu

    OdpowiedzUsuń
  3. Anonimowy-
    Córka tak, ale ja? Nawet już nie pamiętam...

    OdpowiedzUsuń
  4. Uwiadamia się wszech i wobec, iż Motka ma kilka lat spędzonych na deskach scenicznych :)

    skromna z niej dziewczyna ...


    mu

    OdpowiedzUsuń
  5. aro 50

    Moniko
    ten wpis
    zamieszczone w nim
    pamiątki rodzinne
    rewelacja!
    Masz wspaniałą historię rodzinną.

    Odnosząc się do przytoczonej przez Ciebie
    Twojego dziadka Jana anegdoty dodam niedawno usłyszaną od aktora Krzysztofa Globisza
    (wykładowcy krakowskiej PWST, dziekana Wydziału Aktorskiego), który tak wspominał swoje początki z aktorstwem:
    "-Proszę pokazać zęby - mówi komisja.
    Tu nastąpiła prezentacja.
    -Z takimi krzywymi zębami nie zostaniesz aktorem - stwierdziła komisja."

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo ciekawa historia Aro. Serdecznie dziękuję za sympatyczny wpis :)

      Usuń
  6. Ech, muszę wreszcie oddać do zeskanowania i obróbki parę dość zniszczonych zdjęć, jedynej pamiątki po dziadkach :( A zdjęcia świetne! :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Bazylu, dziękuję. Ja przyznam się, że zeskanowanych mam niewiele starych fotografii. W rodzinnych archiwach jest jeszcze wiele rodzinnych historii nieodkrytych. Ci, którzy na nich są uwiecznieni, niestety, nie opowiedzą nam już nic. Stąd moje niecierpliwe poszukiwania.

    OdpowiedzUsuń
  8. To zaświadczenie jest niesamowite. Prawdziwy kolekcjonerski rarytas.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie postrzegam tego jako kolekcjoner. Jest to dla mnie pamiątka. Bardzo ważna pamiątka :)

      Usuń
  9. Kapitalna sprawa takie historie - moja znajoma powiedziała, że to ciekawsze niż ogólna historia, znana wszystkim. I pod tym się podpisuję, bo tu jest konkretny człowiek, emocje - istota bycia :)
    Niestety nie mogę pomóc, ale trzymam kciuki, bo wytrwałość popłaca :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Bibi- dziękuję za komentarz. Twoja znajoma miała rację. Historie z życia są najbardziej ciekawe, bo zbliżone do naszego, zwykłego życia.
    Wytrwałość, to cecha, której często mi brakuje, tak jak cierpliwości. Mam nadzieję, że w tym przypadku moja cierpliwość zostanie nagrodzona. Może ktoś pozna dziadka, babcię, albo starego krewnego.
    Faktycznie warto czekać, zwłaszcza, że mam tyle pytań bez odpowiedzi...

    OdpowiedzUsuń
  11. Pierwszy raz tu trafiłem i nie żałuję.
    Więckowski

    OdpowiedzUsuń
  12. Przepiękny blog Pani Moniko, dopiero co go znalazłam, lecz jestem pewna, że będę go częściej odwiedzać.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo dziękuję za przemiłe słowa i zapraszam do siebie jak najczęściej.
      Gorąco pozdrawiam.

      Usuń
  13. Wspaniały blog! Uwielbiam takie historie. A zdjęcia-prawdziwe rarytasy!
    Ja też próbuję ocalić historie związane z moją rodziną-oczywiście nawet do pięt Pani nie dorastam, ale w wolnej chwili zapraszam tu:
    http://vilejka.blox.pl/html

    OdpowiedzUsuń
  14. Vilejko-
    dziękuję za mile słowa. Byłam na blogu i jestem pod wrażeniem fotografii. Chętnie zagłębię się w historie rodzinne.

    OdpowiedzUsuń
  15. Moniko, gratuluję nagrody i pasji do odkrywania przedwojennego świata. Profesorem ze szkolnej fotografii jest prawdopodobnie Edward Puchalski, jeden z pionierów polskiej kinematografii; w początkach lat 30-tych prowadził kursy gry filmowej.

    OdpowiedzUsuń
  16. Serdecznie dziękuję za ten wpis, jest dla mnie bardzo, bardzo cenny.
    Dziękuję za gratulacje, rzeczywiście jest to moja wielka i niekończąca się pasja. Przede mną jeszcze tyle fascynujących tajemnic.

    OdpowiedzUsuń